امثال اين الف نوشته نمىشده و لا تُصِيبَنَّ و لتصيبّن در صورت كتابت ، با هم فرقى نداشته‌اند ، بلكه فرق در تلفّظ و إعراب آن بوده ، كه در اوّل ، بر سر لام ، خنجرى مىگذاشتند و در دويم ، فتحه . و بنابر اين معنى آيه اين مىشود كه : آن فتنه عموم ندارد بلكه مخصوص ظالمان است ) . و حضرت فرمود كه : « اين آيه و فتنه‌اى كه در آن مذكور است ، در باب « إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ » است و خدا در بعضى از مواضع كتاب خويش فرموده : « وَ ما مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَ فَإِنْ ماتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلى أَعْقابِكُمْ وَ مَنْ يَنْقَلِبْ عَلى عَقِبَيْهِ فَلَنْ يَضُرَّ اللَّهَ شَيْئاً وَ سَيَجْزِي اللَّهُ الشَّاكِرِينَ » « 1 » ، يعنى : و نيست محمد ( كه بنده ستوده خداست ) ، مگر فرستاده‌اى از نزد خدا كه فرستادگان بسيار پيش از او گذشته‌اند . پس مردن بر او محال نيست ، و او نيز در گذرد . آيا پس اگر محمد بميرد يا كشته شود ، باز مىگرديد بر پاشنه‌هاى خويش ؟ ( يعنى : مرتد مىشويد ؟ ) و هر كه باز گردد بر پاشنه‌هاى خويش ، پس هرگز خدا را ضرر نرساند به چيزى از ضرر و زود باشد كه خدا شكر كنندگان را جزا دهد » . و حضرت فرمود كه : « خدا در آيهء اوّل مىفرمايد كه : در هنگامى كه محمد صلى الله عليه و آله مىميرد ، آنها كه مخالفت امر خداى عزّوجلّ مىكنند ، مىگويند كه شب قدر با رسول خدا گذشت و به مردن آن حضرت بر طرف شد . پس همين فتنه و آزمايشى است كه به ايشان رسيد ؛ در حالتى كه اختصاص به ايشان داشت و به همين فتنه بر پاشنه‌هاى خويش بر گشتند و مرتد شدند ؛ زيرا كه ايشان اگر بگويند كه شب قدر نرفته ، بلكه در هر سال هست ، پس چاره‌اى نيست از اين‌كه خداى عزّوجلّ را در آن امرى مىباشد و چون به امر اقرار كنند ، آن را چاره‌اى نيست از صاحبى و بايد كه امر به صاحب امر برسد » . 649 / 5 . و از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه آن حضرت فرمود كه : « على عليه السلام ، در بسيارى از اوقات مىفرمود كه : تيمى و عدوى ( كه ابوبكر و عمراند ) ، در نزد رسول خدا جمع مىشدند ، و آن حضرت سورهء انّا انزلناه را مىخواند ، با خشوع و نهايت فروتنى و گريه ، پس به آن حضرت گفتند كه : چه چيز رقّت تو را سخت گردانيده يا چه سخت است رقّت و گريهء تو براى اين سوره ؟ رسول صلى الله عليه و آله فرمود كه : گريهء من براى آن چيزى است كه چشم من ديده ، و در دل من جا گرفته ، و به جهت آن چيزى است كه دل اين ( يعنى : على عليه السلام ) ، مىبيند كه بعد از

--> ( 1 ) . آل عمران ، 144 .